Wednesday, December 27, 2006

അന്ധത




മിന്നല്‍ക്കരം പിളര്‍ത്തിയ
തെങ്ങിന്‍ നെറുകയില്‍
ഒറ്റക്കണ്ണന്‍ കാക്ക
നിലവിളിക്കുമ്പോള്‍
വിരുന്നുകാരെത്തുമെന്ന്‌...

ദ്രവിക്കുമാമാശയത്തില്‍
വിശപ്പിന്റെ പൂച്ചകള്‍
മുഖം കഴുകുമ്പോള്‍
അതിഥികളാരോ വരുമെന്ന്‌...

പണിപ്പെട്ട്‌
പകലുറക്കത്തിന്‍
പടിക്കലെത്തുമ്പോള്‍
വാതില്‍ക്കലാളനക്കം!

നരച്ച പകലില്‍,
വേര്‍ത്ത കൈകളില്‍
വക്കു പൊട്ടിയ പാത്രം നീട്ടി
പിഴയ്ക്കാത്ത ശകുനമായി
കുരുടി നില്‍ക്കുന്നു.

ഒക്കത്ത്‌,
കണ്ണുള്ളവന്‍
ഇടവഴിയിലെ ഇരുട്ടില്‍
കഴുവേറ്റിയ കാമത്തിന്റെ
പാല്‍മയമില്ലാത്ത
കുരുന്നു പുഞ്ചിരി.

പാത്രത്തില്‍,
പൊള്ളിക്കിടക്കുന്നു
ചിരപുരാതനം
ദയതന്‍ ചില്ലറത്തുട്ടുകള്‍.

തരക്കേടില്ലാ
കാഴ്ചയെന്നകമേ
തുറക്കുന്നൂ,
വെറിയന്‍ കണ്ണുകള്‍!

ഒരു നൊടിയില്‍
വലിച്ചകത്താക്കി-
ക്കരുത്തു കാട്ടി-
യിരുട്ടിലാഴ്ന്ന്
സ്ഖലിച്ചു പൊങ്ങുമ്പോള്‍,
അരികിലൊരു
കുഞ്ഞിന്‍ കനത്ത
നിശബ്ദത!

‘വിശപ്പൊടുക്കി’
വിയര്‍ത്തെണീറ്റ്,
വളര്‍ത്തുനായതന്‍ കെട്ടഴിച്ച്‌,
കതകടയ്ക്കുമ്പോള്‍,
കാഴ്ച്ചയില്ലാത്ത
ദൈവങ്ങളെ പ്രാകി
പാതിജീവനെ ചേര്‍ത്ത്‌ വെച്ച്‌
കുരുടിയോടുന്നു.

പാപനാശം,
ഭക്തിമാര്‍ഗ്ഗം!
തിരുപ്പതിയും,
തീര്‍ത്ഥാടനവും കഴിഞ്ഞ്‌
രാത്രി വീടെത്തുമ്പോള്‍,
ക്ഷീണനേത്രത്തിലാഞ്ഞു കൊത്തുന്നു
കൂരിരുട്ടിന്‍ കരാളസര്‍പ്പങ്ങള്‍.

നിറമിഴികളില്‍
വിഷദന്തമൂര്‍ച്ചകള്‍.
ഇരുള്‍വഴികളില്‍
ശീത്ക്കാരവേഗങ്ങള്‍.
ഉടഞ്ഞുവീഴുന്നൂ
കാഴ്ച്ചതന്‍ സ്ഫടികം!

വെളിച്ചമെല്ലാമൊലിച്ചു
പൊയ്പ്പോയി,
പുലരിസൂര്യന്‍ വെറും
ചുടുസ്പര്‍ശമാകവെ,
തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഞാന്‍
വിശന്നു ചുറ്റും മുരണ്ടടുക്കുന്ന
വഴികാട്ടിനായ്ക്കള്‍തന്‍
ചോരക്കിതപ്പുകള്‍.

ചെറുത്തുനില്‍ക്കാതെ
കീഴടങ്ങവേ
തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല ഞാന്‍
എന്റെ വളര്‍ത്തു നായതന്‍
കൂര്‍ത്ത പല്ലുകള്‍.

തമസ്സുരുകി
തളം കെട്ടി നില്‍ക്കും
നനുത്ത പാളത്തില്‍
കഴുത്ത് ചേര്‍ത്ത്
കാതൊരുക്കി
കുരുടി തേങ്ങുന്നു...

ഉരുക്കുപാളത്തില്‍
ചതഞ്ഞരഞ്ഞൊരു
കുരുന്നു പുഞ്ചിരി
പൊലിഞ്ഞുപോകുന്നു.

കെട്ട കാഴ്ച്ചയില്‍
ഉള്ളുപൊള്ളിത്തിളച്ച
ദൈവങ്ങള്‍
കൊടിയ ശാപത്തിന്‍
കെട്ടഴിച്ച് കതകടയ്ക്കുമ്പോള്‍,
വംശവൃക്ഷത്തിന്‍
പരാഗനേത്രങ്ങളില്‍
ഇരുട്ട് കൊത്തുന്നു.

വസന്തമെത്തി
മിഴിവാതില്‍
തുറന്നുവെയ്ക്കുമ്പോള്‍,
പിറവിയുടെ ചില്ലയാകെ
അന്ധതയുടെ
ജനിതകം പൂക്കുന്നു!

Tuesday, April 11, 2006

നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങള്‍

നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങളിലേക്കൊരു
സ്നിഗ്ധജാലകം
തുറക്കട്ടെ ഞാന്‍
ഇങ്ങനെ..

പൂവു വീണാലതു കവിതയാകും..
മര്‍ത്യനിവനുഴറി വീണാല്‍,
കവിതയില്ല, കരച്ചിലില്ല
കയറിയിറങ്ങുന്നു
ശിരസ്സിലൂടെ
കഠിന ജീവിതം
കയറ്റിയ ലോറികള്‍.

ചിതറിത്തെറിക്കുന്നുള്ളിലെ
കവിതകള്‍
ചോരയും
ചുടു ചോറുമൊത്ത്‌..

ചിരിയൊതുക്കി
ചിലരൊപ്പിയെടുക്കുന്നു
വിറ്റു പോയേക്കാവുന്നൊരെന്‍
ശിഷ്ടമൌനത്തിന്റെ
നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങള്‍.

പതിവുജീവിതം
പാഞ്ഞുപോകുന്ന
പാതയില്‍ ചിതറി
ഞാന്‍ കിടക്കവേ..
ചിരഗതാഗതം
കുരുങ്ങിയെന്നായിരം
തെറികളെന്‍ കാതില്‍
പുളിച്ചു വീഴുന്നു.

തെരുവുനായ്ക്കളാര്‍ത്തിയോടെയെന്‍
ചോരനക്കിയെടുക്കുന്നു
മൃഗനഖങ്ങളാഴ്ത്തിയെന്റെ
പച്ചമാംസം രുചിച്ചിടുന്നു.
മൃതശിരസ്സിലമര്‍ന്നിരുന്നെന്‍
വെന്ത കണ്ണുകള്‍ ചൂഴ്ന്നെടുത്ത്‌
തണലു നോക്കിപ്പറന്നിടുന്നു
കാകജന്മവിരക്തികള്‍.

മൃതിയിലേക്കു
തുറന്ന കണ്ണുമായ്‌
ചിരിയൊതുക്കിയടുക്കയാണിപ്പൊഴും
ചിതലു പോലിപ്പൊയ്മുഖങ്ങളും..

മെല്ലെയീയനാഥജന്മത്തിന്റെ
ശിഥിലമൌനങ്ങളില്‍
പകലിന്‍ ശവക്കച്ചയഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു..
ഇരുളിലൊരു മലിനവാഹനം
കിതച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.
വിദ്യുത്ചിതോന്മുഖം
നരകാര്‍ത്തജീവിതം
ഇതി സമാപ്തം!
........

ഒടുവില്‍,
ഒരു വെണ്‍ചുവരില്‍
ശുഭ്രജീവിതത്തിരശ്ശീല നീക്കി
അനാഛാദനം ചെയ്യുവാനെത്തുന്നു
വിശിഷ്ടാതിഥിയൊരാള്‍.

കരളില്‍ കൌതുകം നിറച്ചും
കടല കൊറിച്ചും
കടന്നു പോകുന്നു പലര്‍.

ഹാ!
എത്ര സുന്ദരമീ ദൃശ്യം
ഇതു പകര്‍ത്തിയോനെത്ര ഭാഗ്യവാന്‍.
എത്രയാഴം,
എന്തൊരു നിറക്കൂട്ട്
എന്നിങ്ങനെ..
വെറും വാര്‍ത്തയാകുന്നു ഞാനും.

എന്റെ ചോരയും
തണുത്ത തലച്ചോറും
തിരശ്ശീലകള്‍ക്കപ്പുറം
ചില്ലുകൂട്ടില്‍
ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ച തിളയ്ക്കുന്ന
കണ്ണു കാത്തിരിക്കുന്നു.

കാണെ, കാണെ
ചുവരു മങ്ങുന്നു..
ചില്ലുജാലകത്തിന്‍
സ്നിഗ്ധവായ്പ്പില്‍
ഉമിനീരുവറ്റിയ ചിലന്തികള്‍
എന്നൊടൊത്തു മരണത്തിലേക്കു
വല നെയ്തിറങ്ങുന്നു.

മുറി നിറയെ
മാറാലമൂടിയ
മരണത്തിന്റെ
ചില്ലിട്ട ചിത്രങ്ങള്‍
കഠിനജീവിതം
കയറിയിറങ്ങിയ
ശിഷ്ടമൌനത്തിന്റെ
ചകിതദൃശ്യങ്ങള്‍,
ചതഞ്ഞ വിരലുകള്‍,
മുറിഞ്ഞ കവിതകള്‍.

വഴിയിലിപ്പൊഴും
ആര്‍ത്തിരമ്പുന്നു
കഠിന ജീവിതം
കയറ്റിയ ലോറികള്‍..

തെറിച്ചു വീഴുന്നു
പുതിയ ചോരയും
പുത്തന്‍ തലച്ചോറും.
എച്ചില്‍വിരുന്നിനായ്‌
കൌശലം പാര്‍ക്കുന്നു
നായ്ക്കളും കാകരും
മര്‍ത്യജന്മങ്ങളും.

ചിരിയൊതുക്കിയടുക്കുന്നു പിന്നെയും
ചിതലുപോലിപ്പൊയ്മുഖങ്ങളും.
തുടര്‍ച്ചയാകുന്നു നിത്യവും
ശിഥിലജീവിതത്തിന്റെ
നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങള്‍.

അടയ്ക്കുവതെങ്ങിനെ
ഞാനീ
നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങള്‍ തന്‍
സ്നിഗ്ധജാലകം?

Thursday, February 16, 2006

ഫ്രീ റൈഡ്

ബാം‌ഗ്ലൂരിലെ പട്ടികളുടെ കഥ ശ്രീജിത്ത് എഴുതിയത് വായിച്ചപ്പോള്‍
മുന്‍‌കാല ബാം‌ഗ്ലൂരിയനായ എനിക്കും ഒരു പട്ടിക്കഥ ഓര്‍മ്മ വന്നു.
കഥയെഴുത്ത് വശമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് നേരേ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം..

സംഗതി ഏതാണ്ട് ഇപ്രകാരമാണ്‌.

റ്റാറ്റാ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് എന്ന് ഓമനപ്പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ കാമ്പസില്‍
ഒരു കാലത്ത് എണ്ണമറ്റ പട്ടികള്‍ റ്റാറ്റാ പറഞ്ഞു കളിച്ചുല്ലസിച്ച് അര്‍മാദിച്ചിരുന്നു.
മെസ് ഹാളിനു മുന്നില്‍, ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റുകള്‍‍, ടീ&കോഫി ബോര്‍ഡുകള്‍, ഹോസ്റ്റലുകള്‍,
ജിംഘാന, സ്വിമ്മിങ്ങ് പൂള്‍ എന്നു വേണ്ട സകല മുക്കിലും മൂലയിലും തൂണിലും തുരുമ്പിലും പട്ടികള്‍..പട്ടികള്‍...പട്ടികള്‍..

സീസണല്‍ ഉന്മാദം പിടിപെടുന്ന സമയത്ത് ഇവറ്റകള്‍ “ലജ്ജാവതിയേ“ പാടിത്തിമിര്‍ത്ത്
ഒട്ടിപ്പോ മട്ടില്‍ കാണപ്പെട്ടത് ചിലരിലെങ്കിലും ലജ്ജയുളവാക്കി.

പട്ടിശല്യം സഹിക്കാഞ്ഞ് ഒരു സുഹൃത്ത് പെട്ടെന്ന് കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് വരെ ആയി.
മൂപ്പരു വരച്ച കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ഏതാണ്ട് ഈ വിധത്തിലായിരുന്നു.
രംഗം ടീ-ബോര്‍ഡ് (അഥവാ ചായക്കട).
കസേരകളിലും, മരച്ചോട്ടിലും ഒക്കെയായി ‘പയലുകളും ജൌളികളും‘
പെപ്സി, കോക്ക്, ചായ എന്നീ പാനീയവഹകളും,
പഫ്സ്, സമോസ മുതലായ ഗുമ്മന്‍ പലഹാരങ്ങളും അകത്താക്കുന്നു.
ഈ മനോഹര പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഒരു ശുനകന്‍ തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ
ശൈലിയില്‍ ഒഴിഞ്ഞ പെപ്സി കുപ്പിയിലേക്ക് ഉന്നം പിടിച്ച് “ശൂ” വെയ്ക്കുന്നു!!

കാര്‍ട്ടൂണിന്റെ പകര്‍പ്പുകള്‍, കാമ്പസിന്റെ മര്‍മ്മ പ്രധാനമായ സ്ഥലങ്ങളില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

ബഹുരാഷ്ട്രകുത്തകക്കു മേല്‍ ചാവാലിശുനകന്റെ പ്രതിഷേധപ്പെടുക്കല്‍ ആയി കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വിലയിരുത്തപ്പെടുകയും കാമ്പസിലെ ശുനകശല്യത്തെ വരച്ചുകാട്ടുകയെന്ന സുപ്രധാന ഐറ്റം നമ്പര്‍ പരാജയമാവുകയും ചെയ്താലോ
എന്ന് കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് ശശി വല്ലാതെ ആശങ്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

പക്ഷെ, കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കുറിക്ക് കൊണ്ടു.
പരാതികള്‍ പിന്നാലെ ചെന്നു കൊണ്ടു.
ശുനകപ്രശ്നത്തില്‍ ഒരു തീര്‍പ്പ് കല്‍പ്പിക്കാന്‍ അധികാരവര്‍ഗം തീരുമാനമെടുത്തു.

ദിവസങ്ങള്‍ പലതായി കടന്നു പോകുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു ദിവസം,
കോര്‍പ്പറേഷന്‍ വക വാഹനം വലിയ ഒച്ചയും ബഹളവുമൊക്കെയുണ്ടാക്കി
കാമ്പസില്‍ കിതച്ചെത്തി നിന്നു.
ബാംഗ്ലൂര്‍ മെട്രോയിലെ പ്രശസ്തരായ “പട്ടിപിടുത്ത സ്ക്വാഡ്”
ചാടിയിറങ്ങി പുലികളി തുടങ്ങി.
വളരെ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളില്‍ കിട്ടാവുന്ന പട്ടികളെയെല്ലാം
ഓടിച്ചിട്ട് കുരുക്കിട്ട് പിടിച്ച് വണ്ടിയില്‍ കയറ്റി സ്ക്വാഡ് മടങ്ങി.

പട്ടിശല്യമൊഴിഞ്ഞ കാമ്പസില്‍ കമിതാക്കള്‍ പാതിരാ വരെ
“പീക്കബൂ“ കളിച്ചു നടന്നു.

പക്ഷെ....തുമ്പയില്‍ നിന്നും വിട്ടിരുന്ന റോക്കറ്റുകള്‍ പോലെ,
പട്ടികള്‍ പോയതു പോലെ തന്നെ തിരിച്ചു വന്നു.
മുന്‍പ് എഴുതിയ കാര്യങ്ങള്‍ (കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ഒഴിച്ച്) എല്ലാം അതേപടി ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടു.

പട്ടിസ്ക്വാഡിന്റെ വണ്ടി വന്നു.
പട്ടികളെ കുരുക്കിട്ട് പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയി.
കമിതാക്കള്‍ “പീക്കബൂ” കളിച്ചു.
പട്ടികള്‍ പൂര്‍വ്വാധികം ഉന്മാദത്തോടെ തിരിച്ചു വന്നു.

ഈ കലാപരിപാടി ഒരു മെഗാസീരിയല്‍ മട്ടില്‍ തുടരുന്നതിന്നിടയില്‍ എല്ലാവരെയും അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി.

അന്നൊരു ദിവസം പതിവു പോലെ കോര്‍പ്പറേഷന്‍ വക വാഹനം
വലിയ ഒച്ചപ്പാടോടെ വന്നു നിന്നു.
അജ്ഞാതമായ ഏതോ ഉള്‍വിളിയിലെന്ന പോലെ,
പട്ടികള്‍ കൂട്ടമായി വന്ന് ആവേശത്തോടെ വണ്ടിയില്‍ ഇടിച്ചു തള്ളിക്കയറി.
വണ്ടി വിട്ടുപോകുമ്പോള്‍ പട്ടികള്‍ സന്തോഷത്തോടെ ‘ബെല്ലാരി രാജാ‘ ശൈലിയില്‍ പറഞ്ഞത് (കന്നടയില്‍) എതാണ്ടിങ്ങനെ ..

“യെശ്വന്ത് പുരം വരെ വല്ലപ്പോഴും കിട്ടണ ഈ ഫ്രീ റൈഡ് അടിപൊളി തന്നണ്ണാ...!!“

Wednesday, February 08, 2006

തണല്‍മരം

മഴുനാവു തീണ്ടിയ മുറിവായിലൂടെ
ഒഴുകുന്നു പ്രാണന്റെ ഹരിതതീര്‍ത്ഥം.
തീനാവു നീട്ടിയെന്‍ സിരകളെയാകവേ
കൊതിയോടെ മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നു സൂര്യനും.

പകലുകള്‍ കത്തിപ്പടരുന്നു കരളിലും,
വരളുന്ന തൊണ്ടയില്‍ ജ്വലിക്കുന്നു ദാഹവും.
മണ്ണിന്റെയാത്മാവിലാ‍ഴത്തിലുറങ്ങുന്ന
തെളിനീരുറവതന്നോര്‍മ്മകള്‍ തേടുമ്പോള്‍
അടിവേരിലുഷ്ണം തിളയ്ക്കുന്നു പിന്നെയും
അടിമുടിയുണങ്ങുന്നു ഹരിതചൈതന്യവും.

ഇനിയില്ല ചില്ലകള്‍, കൂടുകള്‍, കൂട്ടുകാര്‍
കടലുകള്‍ കാതങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട്
വന്നെന്റെ തോളത്തുറങ്ങുന്ന
വിശ്രമപ്പക്ഷികള്‍.
വെയിലു പൊള്ളിക്കുമീച്ചോട്ടിലെ
പൂക്കള്‍ക്കുമിനിയില്ലൊരിലത്തണല്‍
കുളിരു പോലും.

ഇനിയില്ല പൂവുകള്‍, ഇതളിടും സ്വപ്നങ്ങള്‍
വംശമോഹത്തിന്‍ പരാഗഗന്ധങ്ങളും.
ഇനിയില്ല വിത്തുകള്‍ ചൈതന്യസത്തകള്‍
ഉണരാതുറങ്ങുമെന്‍ ജീവല്‍ത്തുടിപ്പുകള്‍.

കത്തുന്ന വേനലും, മഴുവിന്റെ മൂര്‍ച്ചയും
കൊത്തിപ്പറിച്ചൊരെന്‍ ഹരിതമോഹങ്ങളും,
പതിവു കാഴ്ച്ചയില്‍ മറയുന്ന സന്ധ്യയും,
ഇനിയും വരാത്തൊരാ വര്‍ഷപാതങ്ങളും,
തളരുമോര്‍മ്മയില്‍ തളിര്‍ക്കാത്ത പുലരിയും,
കയ്യില്‍ കരുതുവാനില്ലാത്ത സ്വപ്നവും,
എന്നിലേക്കെത്തിയൊടുങ്ങുന്ന പാതയും,
പിറവിയില്‍ പിന്നിട്ട് പോകുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍
അഴുകി തളംകെട്ടി നില്‍ക്കും തടങ്ങളും.

പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങളില്‍
പെയ്യുന്നു നോവിന്റെ പേമാരി പിന്നെയും.

അറിയാക്കയങ്ങളില്‍
അലിയാത്ത ദു:ഖത്തില്‍
മൃതിതാളമെങ്ങും ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കെ,
അവസാന ചും‌ബനമര്‍പ്പിച്ചു പോകുമീ
കുളിര്‍കാറ്റു നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് വെയ്ക്കെ,
വഴിതെറ്റിയെത്തുന്ന വഴിപോക്കരൊക്കെയും
ഉടലാകെയുഴിഞ്ഞിട്ടഴിക്കുന്നു പ്രാക്കുകള്‍.
കുലമാകെ മുടിയുമെന്നെന്തിനീ വാക്കുകള്‍
മുടിയുവാനില്ലിനി കുലമെനിക്കും.

മഴുനാവു മാത്രം നുരയ്ക്കുമീ
മണ്ണിതില്‍ മരമായ് പിറന്നതാണെന്റെ ദു:ഖം.
നോവിലും തീരാതെ, മൃതിയിലുമൊടുങ്ങാതെ
നരകാന്ധകാരത്തില്‍ തുടരുന്നു നത്യമീ
മൂകജന്മത്തിന്റെ തീര്‍ത്ഥയാത്ര.

Monday, January 23, 2006

ചില സാഹിത്യ(ദുര്‍)വിചാരങ്ങള്‍

[എന്തിനേയും ഏതിനേയും ജാതിചേര്‍ത്തു വായിക്കുവാനും, മനസ്സിലാക്കുവാനും, അതിനൊത്തു മാത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കുവാനും ശ്രമിക്കുന്ന മലയാളി മനസ്സിന്റെ ദുഷ്പ്രവണതകള്‍ മറനീക്കി പുറത്തു വന്നുകോണ്ടിരിക്കുന്ന സമകാലികകേരളം, സകലതും കൈവിട്ടുപോകുന്ന ദളിതന്റെ ദുര്‍ബലമാകുന്ന ചെറുത്തുനില്‍പ്പുകള്‍, പട്ടിണിക്കാരെന്നതു കൊണ്ടു പ്രതിഭകളെ ഉപേക്ഷിച്ച്‌, മരത്തണലും, കുളിര്‍കാറ്റും, പ്രകൃതിയെ തന്നെയും കൈവിട്ട്‌ പഞ്ചനക്ഷത്രഹോട്ടലുകളില്‍ അരങ്ങേറുന്ന നവസാഹിത്യ സമ്മേളനങ്ങള്‍, ഇതിന്റെയൊക്കെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ചില സാഹിത്യ(ദുര്‍)വിചാരങ്ങള്‍. ഇടശ്ശേരി, സച്ചിദാനന്ദന്‍, ഒ.എന്‍.വി, അയ്യപ്പപണിക്കര്‍, കടമ്മനിട്ട, സുഗതകുമാരി, ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്‌, എ. അയ്യപ്പന്‍, വിജയലക്ഷ്മി, പവിത്രന്‍ തീക്കുനി, കെ.ആര്‍. ടോണി എന്നിവരോട്‌ കടപ്പാട്‌.]

ചില സാഹിത്യ(ദുര്‍)വിചാരങ്ങള്‍
(യാത്രാമൊഴി)

കേട്ടീലയോ കിം-ജനവര്‍ത്തമാനം
കേരളനാട്ടിലെങ്ങും സദാ പുകയുന്നു നൂനം.
പലജാതി പലമതം കൊലദൈവമെന്ന
നവലോക സാഹിതീസംസ്കാര മന്ത്രം!

ചാനലില്‍, സീരിയല്‍, സിനിമയില്‍,
നോവലില്‍,കഥയിലും, പാട്ടിലും കവിതയില്‍ പോലും
ജാതിയെ തിരയുന്നകോമരക്കൂട്ടങ്ങള്‍
ഇന്നാട്ടിലല്ലാതെ വേറെയുണ്ടോ?

ജാതിയാലുള്ളതും, ജാതിയിലുള്ളതും
തൂക്കുവാനൊത്തൊരു ചൂലുമില്ല!

ഒരു പുകക്കഞ്ചാവില്‍, ഒരു പെഗ്ഗുബ്രാന്‍ഡിയില്‍
‍ഒരു മാത്രരതിയുടെ വിഭ്രാന്തമൂര്‍ച്ഛയില്‍
മഹത്തായ കാവ്യം ചമയ്ക്കും യുവത്വങ്ങള്‍
വിലയില്ലാതലയുന്നോരെന്റെ നാട്ടില്‍,
ജാതിയില്‍ കൂടിയ തന്തക്കവികള്‍ക്കു
മടിക്കുത്തില്‍ മടിയാതെ വിടുപണിചെയ്യുകില്‍
കിട്ടാത്ത നേട്ടങ്ങള്‍ പാരിതോഷികങ്ങളും
ഇപ്പാരിലിനിയും വേറെയുണ്ടോ?

പഞ്ചനക്ഷത്രമഹാമന്ദിരവേദിയില്‍
‍സുഖശീതസുരപാനലഹരിയില്‍ മുങ്ങിയിട്ടന്തിക്കു
സാഹിത്യപഞ്ചപിടിക്കുന്ന ചെറ്റകള്‍ക്കായ്‌മാത്രം
ഉടുതുണിയുരിയുന്ന ഗണികയോ മലയാളം?

ഇമ്മട്ടില്‍ സാഹിതീജന്മികള്‍ സസുഖം
കൈരളീനാടു ഭരിച്ചിടും കാലം
സര്‍ഗ്ഗാത്മകക്രിയാവാണിഭത്തില്‍ പോലും
സംവരണം'താ'യെന്നിരക്കാന്‍
ദളിതരേ നിങ്ങള്‍ക്കു ലജ്ജയില്ലേ?

നിങ്ങള്‍തന്‍ ഭാഷയും സംസ്കാരവും
നിങ്ങള്‍തന്‍ ഭൂമികാസ്മരണകളൊക്കെയും
ചുട്ടെരിച്ചിട്ടതിന്നുപകാരസ്മരണയായ്‌
മേലാളഷണ്ഡന്മാര്‍ നല്‍കിടുമുഛിഷ്ടം
മടിയാതെ, രുചിയോടെ ഭോജിച്ചു മേലും
'ദളിതനും സാഹിത്യം' എന്നും പറഞ്ഞങ്ങു
നിത്യവും കീഴാളരായിക്കഴിയുവാന്‍
പറയുക, നിങ്ങള്‍ക്കു ലജ്ജയില്ലേ?

അഷ്ടിക്കു മീന്‍ വില്‍ക്കും തീക്കുനികള്‍
കഷ്ടകാലത്തിന്നു കവിത ചെയ്താല്‍
മുഷ്ടിക്കിടിച്ചുകിടത്തുമല്ലോ
സച്ചിദാനന്ദപ്രിയ മുഷ്കരന്മാര്‍.

കീറീയവേഷവും ദ്രുതം നോവും മനസ്സും
ജടാഭാരംചുമക്കും മുടിച്ചുരുളും
ജോടിചേരാച്ചെരുപ്പും പിഴയ്ക്കും നടപ്പും
തോളത്ത്‌ സഞ്ചിയും നാറുന്ന ദേഹവും
കത്തിക്കാളുന്ന വയറും
നെഞ്ചുകീറുന്ന കവിതയും
കാലത്തിനൊക്കാത്ത കോലമല്ലേ
ഒര്‍ക്കുകയെല്ലാം പഴേ ഫേഷനല്ലേ?

പുത്തന്‍ കലവും അരിവാളുമെല്ലാം
ആറ്റില്‍കളഞ്ഞുനാം ശുദ്ധിനേടി
പീഡനകാലത്ത്‌ കവിയായിരുന്നവന്‍
‍അക്കാഡമിക്കാലത്താപ്പീസ്സറായി.

പേരറിയാത്തൊരു പെണ്‍കിടാവെ നിന്നെ
പേരറിയാത്തവര്‍ പീഡിപ്പിക്കും.
ചിറകറ്റപക്ഷിക്കു ചിറകുമായ്‌ പോകാതെ
മുളകും പുരട്ടിപ്പൊരിച്ചെടുക്കും.

തണല്‍മരത്തണലിലിളംകാറ്റു തുള്ളുമ്പോള്‍
കടമ്മനിട്ടയില്‍ നിന്നും കുറത്തി വന്നൂ
കുറത്തികള്‍ പെറ്റിട്ട വെളുത്തതാം മക്കളോ
തന്തയില്ലാതിന്നു വളര്‍ന്നിടുന്നു.
തൊണ്ടപൊട്ടിച്ചൊരു താതവാക്യം
ചുള്ളിക്കാട്ടിന്റെ പൊന്തയില്‍ തങ്ങിനിന്നൂ..

കണ്ണനെത്തേടിക്കരഞ്ഞ കുമാരി
സുഗതക്കു കണ്ണില്‍ കരടായി കണ്ണന്‍
‍പെണ്ണിന്റെ പൊന്നുടല്‍ കാണുവാനായി
കണ്ണാലുടുതുണിമോഷ്ടിച്ചിടും
കണ്ണന്മാരാണല്ലോ നാലുചുറ്റും.

പെരുവിരല്‍ ചോദിച്ച ഗുരുവിന്റെ
വായിലേക്കഞ്ചമ്പുമെയ്തു
തകര്‍ത്തൂ പഞ്ചേന്ദ്രിയം..
ഗുരുഭക്തിയെന്നെങ്ങാനുച്ചരിച്ചാല്‍
പച്ചത്തെറിയാലഭിഷേകമോര്‍ത്തുകൊള്ളൂ.

മൃഗശിക്ഷകന്മാര്‍ കാവ്യവളയത്തിലൂടെ
അനുദിനം കാട്ടുന്ന സര്‍ക്കസ്സുകള്‍
കാണികള്‍ക്കാനന്ദമാകുന്നുവെങ്കിലും
കവിയില്ലാത്തരങ്ങുകള്‍
കൂത്തുകള്‍ കാണുമ്പോള്‍
മരണക്കിടക്കയില്‍ കിടക്കുമെന്‍ഭാഷയും
കരയാതെ പിന്നെയിന്നെന്തു ചെയ്യും.

കഥകളില്‍ വളകള്‍ കിലുങ്ങിയെന്നാല്‍
മിഴികളില്‍ തെല്ലൊരു തിളക്കം കണ്ടാല്‍
മൂടും മുലയും കുലുങ്ങിയെന്നാല്‍
പെണ്മൊഴിയിലെങ്ങാന്‍ 'ഭോഗം'എന്നു കണ്ടാല്‍
‍പെണ്ണെഴുത്തെന്നു കുതിക്കുന്നു പിന്നാലെ,
ഉദ്ധാരണം പോയ സാഹിത്യ വങ്കന്മാര്‍
‍കരയാതെ കാമംതീര്‍ക്കുവാന്‍
തക്കം പാര്‍ക്കുമീ കാമക്കഴുതകള്‍ക്കും
വിരിയ്ക്കുവാന്‍ വരിയായി നില്‍ക്കുന്നുവല്ലോ
പെണ്ണെന്നെഴുതും ഗണികപ്പരിഷകള്‍..

പലതുണ്ടു ഭാഷകള്‍, മരിക്കുന്നു മണ്ണിതില്‍
മരണവും കാത്തുകിടക്കുന്നു മലയാളം
അന്‍പതോ നൂറോ കൊല്ലമെങ്ങാന്‍
ചാകാതെയിങ്ങനെ കഴിച്ചുവെന്നാല്‍
‍അത്ഭുതമായിത്തന്നേ കരുതേണം,
പരിഹാരമൊന്നുമേയില്ലയോര്‍ക്കൂ
ഗുളികനും ശനിയനും തുണയ്ക്കയില്ല.
ചരമക്കുറിപ്പൊന്നു കരുതിവെച്ചാല്‍
സമയമാകുമ്പോള്‍ വിറ്റുകാശുവാങ്ങാം.

ഇത്ഥം മമസാഹിത്യ(ദുര്‍)വിചാരക്രമം
കടുകട്ടിയായ്‌ പോയതില്‍ ഖേദമുണ്ടാം
കാലനില്ലാത്തതാം കാലമല്ലെങ്കിലും
കവി കാലനെ വെല്ലുന്ന കലികാലമല്ലേ?

കേട്ടീലയോ കിം-ജനവര്‍ത്തമാനം
കേരളനാട്ടിലെങ്ങും സദാ പുകയുന്നു നൂനം.
പലജാതി പലമതം കൊലദൈവമെന്ന
നവലോക സാഹിതീസംസ്കാര മന്ത്രം!

Tuesday, January 03, 2006

കാഴ്ച്ചയുടെ നോവുകള്‍

കുമളിയില്‍ നിന്നും (തമിഴ്‌ നാടിന്റെ അതിര്‍ത്തിയോടു ചേര്‍ന്നുള്ള കേരളത്തിലെ ഭംഗിയുള്ള ഒരു സ്ഥലം) ബാംഗ്ലൂരിലേക്കുള്ള ഒട്ടനവധി യാത്രകളില്‍, എന്റെ മനസ്സില്‍ തങ്ങി നിന്ന കാഴ്ച്ചയുടെ നോവുകളില്‍ ഒന്നാണിത്‌. തമിഴ്‌ നാട്ടില്‍ നിന്നും കേരളത്തിലെ അറവുശാലകളിലേക്കു നടത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്ന "കന്നുകാലികളുടെ" (ഇതില്‍ കാളകളും, പശുക്കളും, ചിലപ്പോള്‍ പശുക്കുട്ടികളും കാണും) ദയനീയ ചിത്രം. ക്രൂരതയുടേയും പീഢനത്തിന്റേയും ഈ ആസുരകൃത്യം ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു (ഇപ്പോള്‍ ലോറികളില്‍ കുത്തിനിറച്ചാണു കടത്തെന്നു മാത്രം: മനുഷ്യര്‍ പുരോഗമിക്കുന്നു!).ഈ യാത്രയ്ക്കു അല്‍പ്പം ദൈര്‍ഘ്യമുണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളെ.... ക്ഷമയോടെ തുടങ്ങിയാലും....
കാഴ്ച്ചയുടെ നോവുകള്‍

താഴ്വര തോറും പരക്കുന്ന
പാര്‍വ്വണമതിഗൂഢ മന്ദസ്മിതം
തൂകുന്ന രാത്രി...
മരങ്ങളില്‍, ഇലത്തുമ്പുകളില്‍
വിഷാദരാഗങ്ങളുണര്‍ന്നു പാടുന്നൂ..
മഴ...
മനസ്സിന്റെയുള്‍ക്കാടിലൊരു വന്യഗീതകം.

കാഴ്ച്ചകള്‍ ഓടിയടുക്കുന്നു,
അകലുന്നു, പിന്നെയുമടുക്കുന്നു
യാത്രതന്‍ ഭാവപ്പകര്‍ച്ചകള്‍...

അകലെ,
തെരുവോരങ്ങളില്‍ ചായുന്ന
വിളക്കുകാലില്‍
വെളിച്ചത്തിന്‍ ചിത മങ്ങിയെരിയുന്നു
തെളിയുന്നു മുന്നിലൊരു നിഴല്‍ച്ചിത്രം.

മൃതിയുടെ ശിരോലിഖിതങ്ങള്‍,
അടയാളമുദ്രകള്‍ ചാര്‍ത്തിയ
'കന്നു'കള്‍ കൂട്ടമായ്‌ നിരക്കുന്നു കണ്ണില്‍..
എരിയുന്ന മുളപ്പന്തമുയര്‍ത്തുന്നു* കാവലാള്‍,
മറുകയ്യില്‍ പിടയ്ക്കുന്നു ചാട്ടവാര്‍.
ചാട്ടവാറില്‍ പുളയുമീ കന്നിന്റെ രോദനം
മഴ നക്കിയെടുക്കുന്നു..

മരണം കൊളുത്തിപ്പിടിച്ച എണ്ണപ്പന്തം പോലെ,
കാവല്‍ക്കാരന്റെ കയ്യിലിരുന്ന് കന്നിനെ മേയ്ക്കുന്നു.
നനഞ്ഞ പാത മുന്നിലിരുണ്ടു നീളുന്നു
കാഴ്ച്ചകള്‍, വഴിയോരക്കാഴ്ച്ചകളകലുന്നു.

വ്രണിത പാദങ്ങളില്‍ തുളഞ്ഞു കേറും
തുരുമ്പിച്ച കുളമ്പുമായ്‌ വേച്ചുപോം കന്നിന്റെ
തോലുരിച്ചലറുന്നു ചാട്ടവാര്‍ പിന്നെയും..

കണ്ണീരു വറ്റിയ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങിയോ...?
ഹരിതമൌനങ്ങളുറങ്ങുമീ താഴ്വര തേങ്ങിയോ..?
മഴ മറയ്ക്കുന്നു കാഴ്ച്ചകളൊക്കെയും..
മനസ്സിന്റെയുള്‍ക്കാടിലൊരു വന്യഗീതകം..
മഴ കനക്കുന്നു വീണ്ടും.

ദേവഭാവനകള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയാക്കിയ
ദിവ്യധേനുവിന്‍ വംശവിസ്മൃതിയാണു നാമെങ്കിലും
ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഒരോടക്കുഴലിന്റെ രാഗധാരയില്‍
യാദവകുലഗാഥകളുറങ്ങുന്നുവെങ്കിലും
ചിരകാലബന്ധങ്ങള്‍ ശിരസ്സറ്റു വീണുപോയ്‌
ചിതതേടി അലയുന്ന കബന്ധങ്ങളായി നാം.

നടക്ക വേഗം നാമിനി,
ഇരുള്‍മൌനങ്ങളില്‍ വിളറിനീളുന്നൊരീ
മൃതിയുടെ ഒടുങ്ങാത്ത ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടുവാന്‍.
അറിയുക, ഈ യാത്രതന്നന്ത്യത്തില്‍
ഒരറവുശാലയില്‍ ചുടു നിണമൂറുന്ന
തേക്കിലപ്പൊതിയാണു* നമ്മള്‍ക്കു ജീവിതം.

കാറ്റു കയര്‍ക്കുന്നു പിന്നെയും
വഴിയിലീ ജീവിതചക്രങ്ങളൂര്‍ജ്ജം തിരക്കുന്നു.

വഴിവക്കിലൊരു വേള മഴച്ചാറ്റില്‍ തളരുമീ
ചെറിയ നാമ്പിന്റെ പരിഭവം കേട്ടുവോ..?
ഒരു പിടി തളിര്‍പ്പച്ചയിലൊടുങ്ങാത്ത
കൊടും വിശപ്പുള്ളിലെരിയുന്നുവെങ്കിലും
നാവൊതുക്കിയിളം പുല്ലിനോടോതിയോ
മെല്ലെ, യാത്രാമൊഴി.... ഇല്ല,
മടങ്ങി വരില്ലയിനിയീ വഴിയൊരിക്കലും..
കാണില്ല തമ്മില്‍..

ജന്മസാധനകളൊക്കെയും
കൊടുംഭാരമായ്‌ വിയര്‍ക്കുമീ യാത്രയില്‍,
കര്‍മ്മദോഷങ്ങളുപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നു
നിത്യതമസ്സിന്റെ തീരങ്ങള്‍ തേടുവാന്‍..

മരണമൌനങ്ങള്‍
ചോരയില്‍ തളംകെട്ടി നില്‍ക്കുമീ
അറവുശാലയില്‍ ഊഴവും കാത്തിരിക്കയാണിപ്പൊഴും.
സഹയാത്രികന്റെ ശിരസ്സുണ്ടരികില്‍,
ഇവിടെ, ചോരയിറ്റി കിടക്കുന്നു മണ്ണില്‍.
തലയോട്ടി പിളര്‍ക്കുവാന്‍ ഉയര്‍ന്നു താഴുമൊരു
പുതിയ മൂര്‍ച്ചയെ കാത്തിരിക്കയാവാം.

ഉടല്‍ നഗ്നമായിക്കഴിഞ്ഞു,
ഇനി വരിക, മുറിക്കുക,
പങ്കു പാകത്തിനെടുക്കുക.
രുചിയുടെ രുധിരവസന്തങ്ങള്‍ വിടര്‍ത്തുവാന്‍
ചോരയിറ്റുമീ തേക്കിലപ്പൊതികളില്‍
നാവു കാത്തിരിക്കയായ്‌ ജന്മം.

മഴ കനക്കുന്നു പിന്നെയും...
കണ്ണിലീ കാഴ്ച്ചകള്‍ മറയുന്നു
ഹരിതമൌനങ്ങളുണരുന്നുവോ..?
മനസ്സിന്റെ ഉള്‍ക്കാടില്‍ ഉയരുന്നു പിന്നെയും
മൃതിതാള നിബദ്ധമാം ഒരു വന്യഗീതകം.
...............

*മുളയില്‍ തുണിചുറ്റി എണ്ണയൊഴിച്ചു കത്തിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പന്തം.
*തേക്കിലയില്‍ പൊതിഞ്ഞ്‌ ഇറച്ചി വിറ്റിരുന്നു നാട്ടിലെ അറവുശാലകളില്‍

Monday, January 02, 2006




2006-ലെ ആദ്യ സായാഹ്ന വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍..

ഏവര്‍ക്കും പുതുവത്സരാശംസകള്‍ നേര്‍ന്ന് കൊണ്ട്‌....

ഭ്രാന്തു പെയ്യുന്നത്‌

ഭ്രാന്തു പെയ്യുന്നത്‌
(യാത്രാമൊഴി)

പേക്കിനാവൊക്കെയും പെയ്തൊഴിയാത്തൊരീ
പ്രേതഗേഹത്തിന്‍ ഇരുള്‍ തിണ്ണയില്‍
‍നറുനിലാവിഴയുന്ന തലയോടു മൂടി
മരണത്തിലേക്ക്‌ പനിച്ചിരിക്കുന്നു ഞാന്‍

‍പതിവു മൌനങ്ങളും
പകലു പോലും
പകയൊടുങ്ങാതെ പല്ലിറുമ്മവേ
പതിയിരുന്നാരോ കല്ലെറിയുന്നു
ചോര തോരാതെ
നോവു തീരാതെ
പഴയ ഭാണ്ഡമായ്‌ പതറി നില്‍ക്കവേ
ശിരസ്സിലാകെ ഇടിമുഴങ്ങുന്നു
ദിക്കു ഭേദിച്ചുള്ളിലാകെ കുത്തിയാര്‍ക്കുന്നു
മുഴുഭ്രാന്തിന്‍ മുഴുക്കലി.

വിഫലഭോഗങ്ങള്‍ വറുതിയായ്‌ തീരവേ
കൊടും ഭക്തി രേതസ്സായുറഞ്ഞുകൂടിയെന്‍
‍ശപ്തപ്രാണനുരുവായതും
വിത്തുപൊട്ടി ചരരാശിയിലേക്കൊരു
വടവൃക്ഷമായ്‌ പടര്‍ന്നതും
ഒടുവില്‍ ഒരു യൌവ്വനതീക്ഷ്ണമാം സന്ധ്യയില്‍
‍കാമക്കലിയുറഞ്ഞൊരു കൊടുങ്കാറ്റിനെ കാമിച്ചതും..

ഇല്ല, കരിനാഗമിഴയുമീ സ്മൃതിയുടെ ജാലകം
മൃതിയുടെ വിരിയിട്ടടയ്ക്കട്ടെ ഞാനിന്ന്‌
പീളകള്‍ കെട്ടിയടയുന്നു കണ്ണുകള്‍
‍പടിയിറങ്ങുന്നു നിദ്രയും,
പിന്നെ കൊടുങ്കാറ്റ്‌ മുളച്ചൊരീ പേക്കിനാക്കൂട്ടവും.
പാടേ മറന്നിട്ടുംകരള്‍
പാതി പറിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടും
ഇളം കാറ്റില്‍ ഇടക്കിടെയെത്തിയെന്‍
‍ഇടനെഞ്ചു കൊത്തിപ്പറിക്കുന്നു കാമുകി.
കവിത വറ്റിയോ?
കയറില്‍ കുരുങ്ങിയോ?
വിശപ്പിനു വിഷം തിന്നൊടുങ്ങിയോ?
തിരക്കുന്നു കാമുകി.

വെറി പൂണ്ട ചിത്തത്തില്‍വിളറുന്നു കോശങ്ങള്‍.
‍നെറികെട്ട ജനിതകം ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നു.
തലയറഞ്ഞുള്ളിലേക്കിടമുറിയാതെ
ഇടിവെട്ടി ചോരുന്നു മുഴുഭ്രാന്തിന്‍ മുറജപം.
വരിക ദൈവങ്ങളേ വരവു വെയ്ക്കുക
പിഴച്ചു പോയൊരീ പഴയ നേര്‍ച്ചകള്‍.
ഭിക്ഷയായ്‌ നീ തന്ന ജന്മമേ പശിപൂണ്ട്‌
ഭിക്ഷയ്ക്കു വെച്ചു ഞാന്‍കാത്തിരുന്നെങ്കിലും,
ഭിക്ഷയായ്‌ നീയെനിക്കേകിയ
മുഴുഭ്രാന്തു മാത്രമാണിന്നെന്റെ ദൈവമേ
വക്കു പൊട്ടിയോരീ കരളിന്റെ പാത്രത്തില്‍
പശിയടങ്ങാതെയലറുന്നു പിന്നെയും.

അറിയുന്നു ഞാനിന്നു,
വിഹ്വല വിഹിതമായ്‌
ഇവിടെയീ വഴിവക്കില്‍
വിധി കാത്തു വിളറിക്കിടക്കവേ
പങ്കിട്ടെടുക്കുകില്ലൊരു പട്ടിയും പ്രാണനെ.

മഴയാര്‍ത്തലയ്ക്കുന്നു
പിന്നെയുംപിന്നെയും,
എന്നെ ഭോഗിക്കുന്നു.
തലച്ചോറില്‍ ആയിരം വിത്തുകള്‍ പൊട്ടുന്നു
തുറിച്ച കണ്ണൂകള്‍ തുളച്ചു ചാടുന്നു
മുടിഞ്ഞ ഭ്രാന്തിന്റെ മുഴുത്ത വേരുകള്‍.
മുറിഞ്ഞ വായിലൂടൊഴുകിയെത്തുന്നു
കൊഴുത്ത ചോരയില്‍ തുടുത്ത പൂവുകള്‍.

മറഞ്ഞ ബോധത്തിന്നടഞ്ഞ വാതിലില്‍
‍തലയറഞ്ഞു ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു നില്‍ക്കവേ
തണുത്തകാറ്റിലൂടരികിലെത്തിയെന്‍
‍വിരല്‍ തലോടി വിളിപ്പതാരോ?.
കൊടിയ ഭ്രാന്തിന്റെ കനലു പൂക്കുന്ന
ചിതയില്‍ വെച്ചെന്നെ ചുടുന്നതാരോ?.

കാറ്റേ നീയും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പോക
പേക്കിനാവൊക്കെയും വിട്ടൊഴിയാതെയീ
പ്രേതഗേഹത്തിന്നിരുള്‍തിണ്ണയില്‍
‍ഈച്ചയാര്‍ത്തും, ഈറന്‍ പുതച്ചും,
ശവംനാറി കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നും
ഈ വഴിപോക്കനുറങ്ങട്ടെ
ഉണര്‍ത്താതെ പോക നീ.
മുഴുഭ്രാന്തിന്‍ മുറജപംമുടക്കാതെ പോക നീ.
കരളിലെ കനലൂതിയുണര്‍ത്താതെ പോക നീ
കരളിലെ കനലൂതിയുണര്‍ത്താതെ..